پاییز سبز

یک خیابان درازیست که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد

زندگی شاید

ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه می آویزد

زنگی شاید طفلیست که از مدرسه بر می گردد

یا عبور گیج رهگذری باشد

که کلاه از سر بر می دارد

و به یک رهگذر دیگر با لبخندی "بی معنی "می گوید:

                                                                       صبح بخیر

آه...

سهم من این است

سهم من اینست

سهم من،

آسمانیست که آویختن پرده ای آنرا از من می گیرد

سهم من پائین رفتن از یک پله ی متروکست

                               و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن

سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست

و در اندوه صدائی جان دادن که به من می گوید

"دست هایت را

دوست می دارم"

*از من مخواه تا غزلی دست و پا کنم
احساس من درون غزل جا نمیشود(فریبا عباسی)

*چیزی از خودم ندارم...

راه را باید رفت چه بی تو چه با تو

چه فرقی می کند وفتی قرار است در جای جای لحظه هایم فقط رد پایت را ببینم

چه فرقی می کند وقتی نسیم باید حرم نفسهایت را به گونه ام برساند

نه در اندیشه ام هستی نه در مقابل چشمانم

فقط گاهی

مثل سایه ای در کنج دیوار

مثل ماهی در کف تنگ

مثل گریه ی گاه گاه کودکی

یا مثل عطر خوشایند نارنجی

آمدن و رفتنت با ابرها ست

راه را باید رفت

نه با یادت نه با پایت

با چشمانی پر از رفتن

با نگاهی پراز گفتن

را ه را باید رفت

تا کنج دیوار بی سایه

تا ته تنگ بی ماهی

تا طعم گس خرمالو

که کرم بودن و ازمیوه سیر برگشتن

و از بزرگ شدن ها  حقیر برگشتن

به توپ ، تانک ، مسلسل ، به انقلاب زدن

و دور آزادی را اسیر برگشتن

گلوله ی مَشقی ، زخم واقعی در " game  "

و از برنده شدن سر به زیر برگشتن

چه سرنوشت عجیبی ست شاخه های جوان

تبر شدن به درختان پیر برگشتن

که کوه یخ شدن و خانه های اسکیمو

به ناشناخته ی  گرمسیر برگشتن

* * *

کتاب غ/ قصه شدن ،دیر تر تمام شدن

که صبح شاه شدن ، شب فقیر برگشتن

که کفش های تو را بی اجازه پوشیدن

به قلب شب زدن و صبح دیر برگشتن

و قبل خواب به پیشانی تو بوسه زدن

شبیه پلک به چشمان تیره برگشتن

* * *

ستاره گفت : " چه روزی" و غصه می خورد از

 به این شب ظلمانی قیر برگشتن

شهرام میرزایی         

به افقی سفر خواهم کرد

که در امتداد غربت، تنها خدا خدای آنجاست

ترانه ی دلنشین کوچ باد را خواهم سرود

و آسوده بر فراز خاطره ها خواهم خفت

از جیغ و داد واژه ها خسته ام
از طمع گس محبت آزرده ام
-دیگر-
دیگر قدم هایم را روی سکوت نخواهم کشید
و دیگر گوش به بوق اشغال خاطره ها نخواهم سپرد.

نگاهم به نگاهش است، آسمان در چشمانش

احساسم در آغوشش

ذهنم بر فراز ما به ان سو اين سو

و خدا هم نگران است

جدايش مي كنم از خود، حسرت در نگاهش

احساسم نيشخندي ميزند

- اگر او برود من چه؟

جوابش يك جمله است

- من تو را مي خواهم بدون او

و انتظار آشفته مي شود بر مي خيزد به زمين مي خورد خود را به ديوار مي كوبد و صدايش در گوشم هزازان بار مي پيچد:

- مرا نمي خواهد!!!

ديوانه وار قهقه مي زند

- او هنوز نفهميده كه بي من ،احساس مي ميرد!

و قلبم فرو مي ريزد

-انتظار-

مرا تلخ مي كند و گاهي هم شيرين اگر نباشد چه مي شود؟

نه شيرينم نه تلخ ،نه اوج نه دره

همين است كه هست

بعد چه خواهد شد؟

احساسم مدفون مي شود زير ثانيه هاي بي بعد؟

ذره ذره مي ميرد؟

و من به سوگش مي نشينم؟

بگذار بميرد ذره ذره و من آرام آرام به سوگش بنشينم و نفهمم كه از چه شد

و بگذار آرام آرام بر جانم بنشيند ،من تحمل تنشهاي انتظار را ندارم

من ناتوانم

...

همين !

و باز هم خدا نگران است

امروز
       و اما پدر
                      تنها امروز نیست
                                             هر روز است و تو در جای جای لبخند من
                                               می توانی یر شادی ام خیره یمانی
                                             که این چنین با ادای هر هجای تو پر می کشم

امروز
      و اما مهربانی ات
                        تنها امروز نیست
                                               هر دم و بازدم است

                                               و من تسخیر شده ی این مهریانی ام

                                               و در دل آرزوی جاودانگی ات

روزت مبارک گرچه هر روز، روز توست

دوستت دارم پدر

دستانم خیره بر مهربانی ات

و وجودم آغشته به محبتت

سرم روی شانه ی وجودت

آهسته فریاد زنم!

توئی تمام هستی ام

باز نتوانستم،من ناتوانم

سخت دشوار است!

با کدام جمله؟با کدام بیان؟

با کدام احساس؟با کدام زبان؟

هیچ ندارم در دست

فقط همانست که تو دادی همان!

یک احساس مست

یک لحظه ،یک آن

دوستت دارم مادر جان

قدم هایم تشنه اند

     تشنه ی راهی بس دور

            دلم غمگین است

                     چشمانم منتظر

                         روحم خسته!

                      خسته از پرواز

              خسته از گردش!

      منزلی می خواهد

دلی می خواهد

     تا دمی بیاساید

               اما باز می ترسد!

                      که آن خانه را ویران کند

                           بعد ره خود گیرد!

                        نه نگاهی،نه نیم نگاهی !

                به فراموشی بسپارد

        پر گیرد از این مهمانی!

آزادی بطلبد 

       مست و مغروارانه بتازاند!

                 دست بر گیرد از این دامن

                          چشم دوزد به افق...!